حفظ محیط زیست یکی از دل-نگرانی های امروز جامعه بشری است و گروه های مردمی و سازمان های مردم نهاد بیش از دولت ها، فعال شده اند. در جوامع غربی، این نهادها پا فراتر گذاشته اند و حتی دولت ها را به خاطر سیاست های جاه طلبانه شان که ممکن است به محیط زیست، صدمه زنند، تحت فشار قرار می دهند و بدین صورت، گروه های فشار حامی محیط زیست شکل گرفته است.

متاسفانه در جوامع عقب مانده – منظور جوامعی که در آن ها توسعه به صورت متوازن، حاکم نیست – نگاه به محیط زیست جزو اهداف جانبی محسوب می شود. این جاست که توسعه پایدار، فرسنگ ها دور از دسترس می نماید. نه تنها تلاش های ایشان در این زمینه، کافی نیست؛ بلکه در بسیج، تجهیز، و آموزش مردم برای حفاظت از محیط زیست، ناکام است.

توجه به زیست-بوم مشترک بشری و تعهد انسانی به حفظ موجودات زنده تنها به جوامع غربی مربوط نمی شود و کلیه جوامع و کشورها به نوبه خود، در حفظ این میراث مشترک، مسوولیت دارند. در همین چارچوب، ما نیز به عنوان شهروندان ایرانی، نمی توانیم از این مسئله، غافل باشیم.

یکی از مشکلاتی که در کشورمان احساس می شود بی توجهی، آلودن، و تخریب محیط زیست در خلال تعطیلات است. به نظر، مردم در این زمینه پیش تازتر بوده اند. ایرانی ها به مناسبت تعطیلات مختلف مذهبی، ملی، و سیاسی – که آمار این نوع تعطیلات در تقویم ایرانی بیش از تقویم سایر ملل جهان است – در دامن طبیعت، روان می شوند؛ اما جز لذت بردن، کمتر به پاکیزه و سالم نگاه داشتن آن همت می گمارند.

سوزاندن و شکستن درختان و بوته ها؛ به دام انداختن  و شکار حیوانات وحشی، آزار و اذیت و گاهی کشتن آن ها؛ ریختن زباله به خصوص از نوع تجزیه ناپذیر در محیط طبیعی؛ و غیره از جمله مواردی است که بسیار مشاهده می شود.

اقدام سازمان های متولی حفظ محیط زیست اعم از دولتی و غیردولتی و همکاری جدی و هدفمند با یکدیگر در آموزش گردشگران و ترویج ارزش های محیط زیست-محور از جمله اقداماتی است که می تواند در این زمینه مفید باشد. نقش گروه های مردم-نهاد در این باره بسیار حایز اهمیت است. آن ها می توانند این ارزش ها را به صورتی ساده و روان به مردم عادی تفهیم کنند و مشارکت ایشان را در حفظ زیست-بوم خود، شدت بخشند.