فقیرترین نمایشگاه تاریخ نمایشگاه های کشور

هشتاد درصد غرفه داران اولین نمایشگاه تخصصی خدمات شهری و ایمنی و آتش نشانی استان قزوین ناراضی بودند

زمانی که در یکی از روزهای پایانی سال 86، مرتضی محمدی مدیر عامل شرکت نمایشگاه های بین المللی استان قزوین از برگزاری بیش از 20 نمایشگاه تخصصی در این استان، خبر داد، کسی تصور نمی کرد که در شانزدهم تا نوزدهم مهر ماه سال 87 قرار است یکی از کم رونق ترین نمایشگاه های تخصصی به نام نمایشگاه خدمات شهری و ایمنی و آتش نشانی استان قزوین برگزار شود به طوری که زارع مدیر عامل شرکت رکسانا، مسوول یکی از غرفه ها، از این نمایشگاه به عنوان فقیرترین نمایشگاه تاریخ نمایشگاه های کشور یاد کند.

شاید یکی از مهم ترین دلایل عقیم ماندن اولین نمایشگاه تخصصی خدمات شهری و ایمنی و آتش نشانی استان قزوین در جذب مخاطبان واقعی، عدم استقبال سازمان های شهرداری استان به خصوص شهرداری قزوین و سازمان های وابسته اش بود. از میان بیش از 20 شهرداری فعال در سطح استان، فقط شهرداری الوند بود که این جسارت را به خرج داد که در این نمایشگاه تخصصی، غرفه ای داشته باشد و خدمات و امکانات شهری خود را به نمایش گذارد. عدم بازدید مقام شهرداری و روابط عمومی این سازمان در ایام برگزاری نشان داد که آن ها نیز از این مشارکت، پشیمان شده اند.

در اولین روز این نمایشگاه، مسوولین شهر از جمله کمالی، شهردار قزوین به عنوان عضو هیات مدیره شرکت نمایشگاه های بین المللی استان قزوین و نیز میزبان اصلی نمایشگاه خدمات شهری از حضور در مراسم افتتاحیه سرباز زد. این موضوع، بسیاری از غرفه داران را که از سایر استان های دعوت شده بودند را عصبانی ساخت. جالب این که در پوستر نمایشگاه نیز نام شهرداری قزوین به عنوان حامی، به چاپ رسیده بود؛ حال آن که غایب اصلی نمایشگاه تخصصی خدمات شهری این سازمان بزرگ و اداره کنندگان آن بودند و برای غرفه داران، چنین تداعی گردید که مورد فریب و سوء استفاده قرار گرفته اند.

غیبت جدی و معنادار شهرداری های استان در این نمایشگاه تخصصی در حالی عمق یافت که متخصصان خدمات شهری و حتی مردم نیز استقبال چندانی نکرده بودند. در این باره، کلهر، مدیر تولید شرکت البرز-نجات (تولیدکننده کپسول های آتش نشانی)، در گفتگو با مدیر وبلاگ «میز مذاکره» اظهار داشت: در حالی که شرکت ما در حدود یک میلیون و 500 هزار تومان برای حضور در این نمایشگاه، هزینه کرده؛ اما تعداد بازدیدکننده ها در حد صفر بود.

از جمله نقاط ضعف این نمایشگاه، تغییر پی در پی ساعات بازدید بود که این امر نیز موجب سردرگمی غرفه داران می شد.

ادامه این آشفتگی ها و عدم استقبال مردم، متخصصان و مقام های استانی از این نمایشگاه، غرفه داران را واداشت تا در واپسین روز به نوشتن نامه اعتراض آمیزی به مدیریت شرکت نمایشگاه بین المللی قزوین «جهت استرداد هزینه و جبران خسارت وارده» و تهدید به «پی گیری موضوع در مراجع ذیصلاح بالاتر» و گردآوری امضا در اعتراض به آن چه «عدم اجرای مناسب تعهدات نمایشگاه رایج در عرف برگزاری این گونه مراسمات» نامیدند، بپردازند.

عدم شرکت شهرداری قزوین و سازمان آتش نشانی قزوین به عنوان برگزارکنندگان، اسپانسور های اصلی و متولیان نمایشگاه که در ذیل پوستر نمایشگاه به غرفه داران، معرفی شده اند؛ عدم تبلیغات و اطلاع رسانی مناسب در رادیو، تلویزیون، مطبوعات و سطح شهر؛ عدم سرویس دهی مناسب نمایشگاهی در خصوص نظافت و پذیرایی و عدم تنظیم بولتن داخلی روزانه نمایشگاهی جهت انعکاس اخبار؛ ناهماهنگی در خصوص ساعات برگزاری نمایشگاه و تغییر ساعات بازدید یک روز پس از بازگشایی؛ عدم بازدهی مناسب نمایشگاه با توجه به عنوان بین المللی بودن این شرکت نمایشگاهی و حضور حداقل سازمان ها و شرکت ها در حدود 20 غرفه؛ و ناهمگونی در مراحل اولیه دعوت برای حضور در نمایشگاه خصوصا در اعمال تبعیض آمیز تعرفه ها برای شرکت ها، مواردی بودند که در این تومار ذکر شده بودند.

آقای لاله زار، مدیر غرفه شرکت مبارز، در حالی که به شدت عصبانی بود، گفت: متاسفانه شرکت های معتبر و مطرح کشوری در زمینه خدمات شهری به بازی گرفته شدند و مسوولین استانی نیز با عدم بازدید و توجه به شرکت کنندگان و میهمانان این نمایشگاه، این توهین را شدت بخشیدند. وی هم چنین به نحوه اهدای لوح های تقدیر و سپاس این نمایشگاه، اعتراض کرد.

جالب این که در نظرسنجی ای که از سوی وبلاگ «میزمذاکره» از مسوولین 19 غرفه به عمل آمد در قبال این سووال که «آیا این نمایشگاه، انتظارات شرکت/سازمان شما را فراهم کرده است»، 79 درصد گزینه «مخالفم»، 5 درصد گزینه «موافقم» و 16 درصد نیز گزینه «نظری ندارم» را علامت زدند. 

هم چنین، غرفه داران در خصوص تمایل شرکت ها/سازمان های متبوع شان برای حضور در نمایشگاه های بعدی که از سوی شرکت نمایشگاه های بین المللی استان قزوین، برگزار شود، جواب های جالبی دادند. در حدود 47 درصد ایشان، مخالفت خود را نشان دادند؛ 16 درصد موافق بودند؛ و 37 درصد، نظری در این خصوص نداشتند.

در این نظرسنجی، بیش از نیمی از غرفه داران در قسمت «انتظارات و پیشنهادها»، از پایین بودن سطح اطلاع رسانی و تبلیغات در سطح شهر به عنوان عمده ترین مشکلات برگزاری این نمایشگاه تخصصی یاد کردند.

با توجه به مشاهدات و بررسی های به عمل آمده، شهرداری قزوین و شرکت نمایشگاه های بین المللی استان به عنوان بازندگان اصلی اولین نمایشگاه تخصصی خدمات شهری و ایمنی و آتش نشانی استان قزوین در نزد میهمانان، شرکت کنندگان و غرفه داران معرفی شدند.

زن ها در خفا می میرند!

شاید برای نخستین بار که تصمیم گرفته شد تصویر شخص متوفی در آگهی ترحیمش درج شود، با این هدف بود که اگر کسی او را از روی اسمش نمی شناسد لااقل بتواند از طریق عکس چاپ شده اش از مرگ این آشنا باخبر شود و به یاد این عزیز از دست رفته فاتحه ای قرائت کند تا روحش در شادی غرق شود!

این امر از ابتدا در ایران برای مردگان ذکور، مرسوم بوده و این روال، با وجود سنت شکنی اقلیتی از متمولان، تحصیل کرده ها، و به فرنگ رفته ها تاکنون ادامه داشته است. فرهنگ مذهبی حاکم بر جامعه اجازه نداده تا تصویر زنان متوفی هم چون مردان در آگهی ترحیم نقش بندد. این محدودیت در حالی در فرهنگ عمومی جامعه رایج است که زنان در عرصه های مختلف اجتماع بدون داشتن نقاب، برقع، توری و غیره این آزادی را دارند که به فعالیت بپردازند.

تصویر زنان در تلویزیون دولتی ج ا. ایران، رسانه های بصری، و ... با داشتن حجاب و پوشاندن موی سر، معمول است، در رقابت های انتخاباتی نیز حتی زنان اصول گرا، ابایی از نشان دادن تصویر خود به آحاد جامعه ندارند، و حتی مراجع و روحانیون مذهبی، نمایان شدن قسمتی از صورت و دست ها را بلامانع می دانند؛ با این وجود، مردم عادی، تعصب خاصی به نمایان شدن تصویر باحجاب نوامیس خود به خرج می دهند و بعد از مرگ زنان خود، ترجیح می دهند به یک طرح کلی از یک زن محجبه در کنار شاخه ای گل بسنده کنند و خلاف آن را حتی گاهی گناه می شمارند. جالب این که گاهی برای معرفی هر چه بیشتر زن متوفی، نام و القاب و عناوین یکی از اعضای ذکور خانواده نظیر شوهر، پدر، و برادر به کمک می آید. به عبارت دیگر، زنان، هویت خود را از مردان به عاریه می گیرند و عکس این موضوع، معمولن صحت ندارد. این مسئله را می توان در آگهی های ترحیم مردان متوفی نیز مشاهده کرد که در آن ها نام کوچک اعضای خانواده و وابستگان با جنسیت مونث، نوشته نمی شود. آن ها این امر را زشت و خجالت آور می پندارند.

این روزها با اعلام نتایج آزمون های ورودی مراکز آموزش عالی و دانشگاه ها، بازار تبلیغات موسسات آموزشی کنکور نیز داغ داغ است. مدیران این موسسات، سراسیمه و باعجله در پی معرفی دستاوردهای خود برآمده اند. آن ها به قدری شتاب زده، عمل می کنند که گاهی این تبلیغات پرهزینه، به عنوان ضد تبلیغات برایشان ظاهر می شود. آن ها از کارکرد نوع تبلیغات، غافل می شوند و گاهی تصور می نمایند که گران ترین تبلیغات الزامن مفید، واقع خواهد شد.

هنوز کم نیستند مدیرانی که علاقه دارند خدمات و دستاوردهایشان را از زوایای مختلف، به شیوه ای جذاب و یا اندازه ای بزرگ در معرض دید مخاطبان قرار دهند و در نتیجه، تمام صفحه روزنامه یا تلویزیون و غیره را به آن اختصاص می دهند.

به فرض اگر، کارکرد هر تبلیغ را هم درست تشخیص داده باشند؛ اما آن ها در نهایت، از امکانات موجود به درستی برای تاثیرگذاری هر چه بیش تر بر مشتریان خود بهره نمی جویند. برای مثال اگر یک موسسه کنکوری ترجیح می دهد که از بیلبوردهای سطح شهر استفاده نماید؛ اما این موقعیت آن قدر ناشایست مورد توجه قرار می گیرد که تاثیرگذاری متناسب با هزینه های بالای صرف شده، هم خوانی ندارد، نتایج مورد نظر، پایین است و اثری ماندگار و مثبت بر ذهن مخاطبان باقی نمی ماند. در حقیقت، فقر جسارت از یک طرف و پرحرفی در تبلیغات - چه در حوزه تبلیغات تلویزیونی، چه چاپی – روی هم رفته منجر به فقر خلاقیت می شود. در واقع، این خواسته سازمان از سازنده تبلیغ، برخی از مهم ترین مسیرهای خلاقانه را بر روی طراحی تبلیغاتی می بندد. دیوید اگیلوی جمله معروفی دارد. وی در این باره می گوید که یک تبلیغ فقط باید دو کلمه داشته باشد: تماشا کنید (ماهنامه مدیریت بازاریابی و تبلیغات، 1387: 87). آیا شما تا به حال چنین تبلیغاتی را در قزوین دیده اید. به اعتقاد نگارنده، عدم ظهور این نوع، تبلیغات در ایران به دلیل ضعف در زمینه خلاقیت نیست؛ بلکه نبود جسارت، دلیل اصلی این نوع، تبلیغات است.

منبع: ماهنامه مدیریت بازاریابی و تبلیغات (1387)، تفاوت های اساسی تبلیغات کشور ما با تبلیغات معتبر جهانی، شماره 9، خرداد و تیر.